<<Σεισμός σεισμός,Παναιγιάλειος...>>

Σαράντα και πλέον χρόνια πρίν,έγραψαν ιστορία ως <<Πασάδες του Αιγίου>>.Σαράντα και πλέον χρόνια μετά,ο Παναιγιάλειος δείχνει έτοιμος να κάνει το πρώτο βήμα στο δρόμο της επιστροφής.


Γεννήθηκε σε χρόνια δύσκολα, Φλεβαρη του 1927. Κάπου έναν αιώνα μετά την απελευθέρωση της πόλης απ' τον Τουρκικό ζυγό. Το'χαν καμάρι, αλλωστε οι Αιγιαλείς: "Πρώτοι εμείς τους πετάξαμε τους Τουρκαλάδες απ'τα μέρη μας! Ακούτε μωρέ;" Μόνο που εκεί στις αρχές τις δεκαετίας του 60' τα'ακουγες τούτο 'δω κι έξυνες το κεφάλι σου με περισυλλογή. Μα καλά! "Πασάδες" δεν τους έλεγαν; Πασάδες απ'τη μια, οχτροί των Τούρκων απ'την άλλη; Μυστήρια πράγματα! Το μόνο που ήταν σίγουρο εξ'αρχής,ηταν οτι ο Παναιγιάλειος δεν επρόκειτο για μια απλή περίπτωση ομάδας!

<<Οι πασάδες του Αιγίου>>
Έτσι τον είπαν τον Παναιγιάλειο της "χρυσής"εποχής του. Του Παναγιωτόπουλου, του Κουνινιώτη (πρόεδροι), αλλά και του Δημήτρη Κόλλια. Ενός Σαλονικιού, που έφθασε στο Αίγιο και απ'το  πόστο του προπονητή έχτισε τα θεμέλια για την δημιουργία του θρύλου. Το 1954 άρχισε η ιστορία και θα κρατούσε για 12 ολόκληρα χρόνια. Και το όνομα αυτού, Αστέριος Μπέλλας. Ο ηθικός αυτουργός της υπόθεσης. Όταν πάτησε το πόδι του στο Αίγιο, όλοι το ήξεραν ως ποδοσφαιριστή(Ολυμπιακός Β., Εθνικός Αστέρας, Ατρόμητος Π.). Μόνο που ο ίδιος το είχε λησμονήσει!  Τυπικά, ήταν γενικός αρχηγός.Ουσιαστικά,τα πάντα! Από ιδιοκτήτης, μέχρι φροντιστής! "Δύσκολη" προσωπικότητα, αλλά 100 χρόνια μπροστά! Θέλεις σου έλεγε να φτιάξεις ένα καλό "μαγαζί"; Ναι αλλά ένα "μαγαζί" για να είναι καλό, θέλει και καλή "βιτρίνα". Θέλεις μεγάλους στόχους; Ναι αλλά οι μεγάλοι στόχοι, θέλουν και μεγάλους παίκτες. Οι οποίοι με την σειρά τους, θέλουν τις ανέσεις τους! Εντάξει ,λοιπόν! Απ'το 1958 που η ομάδα βρέθηκε στα ψηλά, οι 15 στους 20 ήταν απ'οπου αλλού πλήν του Αιγίου! Μήπως άλλωστε, ο ίδιος ήταν από εκεί; Για να τους διευκολύνει μάλιστα τους άφηνε να μένουν στην Αθήνα, να προπονούνται εκεί (στο Ζηρίνειο,τον Αγιο Κοσμά) υπό την επίβλεψη κάποιου γυμναστή (όπως ο αείμνηστος, Μάγειρας) κι ας'τον  Δημήτρη Ρούσσο να φωνάζει στην "Αθλητική Ηχώ" (1960) ότι  έτσι δεν γίνεται δουλειά! Αμ δε! Οι λίγοι ντόπιοι προπονούνταν στο Αίγιο, οι πολλοί στην Αθήνα, κι όταν η ομάδα είχε αγώνα μέσα "ναύλωναν" ένα πούλμαν, έδιναν ραντεβού στο Πεδίον του Αρεως και φύγαμε!

ΠΑΕ Μπέλλας!
Ήταν το περιβόητο "πούλμαν της χαράς". Και πέρασαν παίκτες και βεντέτες από'κει! Σοφιανός, Δαράκης, Γρηγοριάδης, Ραδίτσας, Νικολαίδης, Δεμίρης, Σαββίδης, Κ.Παπάζογλου.Βετεράνοι οι περισσότεροι, αλλα "ονόματα". "Λεγεώνα των ξένων" τους έγραφαν οι εφημερίδες. Ο Μπέλλας βλέπετε,ειχε σύστημα και μάτι! Έβρισκε πιτσιρικάδες με ταλέντο,τους έπαιρνε για ψίχουλα,τους έβαζε να παίξουν 1-2 χρόνια μόλις άρχισαν να φθάνουν οι προτάσεις των "μεγάλων",τους πουλάγε στο δεκαπλάσιο! Έτσι έκανε με τον Μιχάλη Κρητικόπουλο,τον όποιο "ψάρεψε" για 80 χιλιάρικα απ'τα ανεξάρτητα της Καισαριανής,ετσι (λίγο αργότερα) και με τον Γρήγορη Αγανιάν, παιρνοντας ως αντάλλαγμα τον μισό Ολυμπιακό! Απ'τον Ψύχο,τον Θ.Λουκανίδη και τον Τσανακτζή, μεχρι τον Αλέφαντο! Και όλοι τους καλοπληρωμένοι ε! Μέχρι και μηνιάτικο τους "έκοβε"! Είκοσι χρόνια προτού το Ελληνικό ποδόσφαιρο γίνει επαγγελματικό ο δαιμόνιος Μπέλλας είχε ήδη δημιουργήσει την πρώτη ΠΑΕ!  Από'κει τους βγήκε και το ονομα: "Οι Πασάδες του Αιγίου!" Ποιος να αρνηθεί να πάει στην ομάδα μ'ολες τούτες τις πολυτελειες,σε μια εποχή,που οι περισσότεροι έπαιζαν για μια πορτοκαλάδα; Για να καταλάβετε περί τίνος ομιλούσαμε,καποτε,λενε, που η ομάδα έχανε από την ΑΕΚ (στο Αίγιο) με 2-0,ο πρόεδρος, Παναγιωτόπουλος, άρχισε να σκορπά απ'τη γραμμή του άουτ λεφτά! Χιλιάρικο να δει το μάτι σου! Αρχισαν λοιπόν να τρέχουν οι παίκτες να πάρουν όσα προλάβουν! Τα'χωσαν όπως-όπως στις κάλτσες και τα παπούτσια τους,ξαναπηραν τις θέσεις τους και με συνοπτικές διαδικασίες έφεραν το παιχνίδι στα ισα (2-2),με σκόρερ το Λάκη,το Σοφιανό! Που, προφανως είχε "τσεπώσει" τα περισσότερα! Έκτοτε μαλιστα,λενε ότι "κατοχυρώθηκε" και το παρατσούκλι του: "κλεφτοπορτοφολας".Αν και το έναυσμα υπήρχε από παλαιότερα! Απ'τα χρόνια που ο Παναθηναϊκός του'χε ανοίξει ένα ψιλικατζίδικο στην Ιπποκράτους,μπάς και τον φέρει στον ίσιο δρόμο κι αυτός "άδειαζε" τα δίπλα μικρομάγαζα και πουλούσε το εμπόρευμα! Ένα αδιόρθωτο αλάνι της ζωής.
Η original "μαύρη θύελλα"
Είναι τα χρόνια της "μαύρης θύελλας".Της αυθεντικής! Χρονιά ορόσημο το 1958. Πρώτη συμμετοχή στα τελικά του Πανελληνίου Πρωταθλήματος,με τους "μεγάλους" να κάνουν δεήσεις, όταν επρόκειτο να κατέβουν Αίγιο! Κανείς τους δεν έφυγε νικητής από εκεί (2-2 με ΑΕΚ,1-1 με Παναθηναϊκό)! Και ειδικά ο Ολυμπιακός,καλύτερα να άνοιγε η γη να τον καταπιεί,μ'εκείνο το 1-0, χαρι στο γκολ του Μαργαρίτη. Γκόλ και ξύλο,που λένε,καθώς άφησαν ιστορία τα κλωτσομπουνίδια,που έπεσαν εκείνο το απόγευμα! Και προσέξτε: μιλάμε για τον μετέπειτα Πρωταθλητή ,τον σπουδαίο Ολυμπιακό των 50s. Απ'την μια ο Σοφιανός Θεοδώρου Μάμασης,ο Κορνελάκης,ο Νικολαίδης,ο Μπελά Ξένος κι ο Καλίτσης,και απ'την άλλη ο Θεοδωρίδης Στεφανάκος,ο Πολυχρονίου Υφαντής Κοτρίδης,ο Μπέμπης και ο Ψύχος! Η μισή Εθνική ομάδα! Ξημέρωνε η Α' Εθνική! Και αυτός εκεί! Τιμή, αλήθεια Και όχι μόνο έμεινε (μετά από μπαράζ με τον Παγκορινθιακό στη Φιλαδέλφεια, 2-1) αλλά έφτασε και μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου (1-3 από Ολυμπιακό)! Με το Σοφιανό να οργιάζει,σημειώνοντας έξι γκολ στους τελευταίους δεκα αγώνες (ενίοτε ρίχνοντας χώμα στα μάτια του αντιπάλου) και τον διαιτητή, Σαντοριναίο να λιθοβολεί την εξέδρα, επειδη λέει, τον έβριζε στο (1-1 με τον Απόλλωνα)! Στα "σαλόνια" ο Παναιγιάλειος θα μείνει ως το 1966 όταν και υποβιβάστηκε με τρόπο ελληνικό! Μπαράζ με Σέρρες και Προοδευτική .Εχασε απ'τους πρώτους (0-1 στη Λάρισα),νίκησε τους δεύτερους (1-0 στη Φιλαδέλφεια),καταλήξαμε σε τριπλή ισοβαθμία και επειδή αυτος,επειδή λέει η προκήρυξη όριζε ότι,εν τοιαύτη περιπτώσει, μετρούσαν τα γκόλ στην κανονική περίοδο! Το τέλος της "χρυσής" εποχης,έμελλε να έχει την υπογραφή του Ιονέσκο! Η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη αρχίσει. Και φαινόταν!


Καιρός γαρ εγγύς
Αρχικά θα το "πάλευε". Όσο υπήρχε Μπέλλας, τουλάχιστον και καραβιές "λεγεωνάριων" ( περίπτωση Μποτίνου, επιστροφή Αγανιάν. Και η ελπίδα επιστροφής στα "σαλόνια" ζωντανή. Μέχρι την ντροπή του 74'. Του 10-0 από Κόρινθο κι Αγρίνιο,του 11-0 απ'τη Ρόδο. Των μηδενισμών του -11. Το "ίσως επιστρέψω κάποτε" του Μπέλλα δεν έπειθε. Αλλες οι εποχές, "στριμωγμένα" τα οικονομικά (επηρέασε και η γενική πτώση του εμπορίου σταφίδας,που για χρονιάρικα στήριζε την τοπική οικονομία), μεγάλωμα της "ψαλίδας" Κέντρου-Περιφέρειας. Και κούραση.Γενικώς.Κάποιες εκλάμψεις, όπως η πορεία ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου προτού αποκλειστεί με δυο ήττες (1-3 , 0-3) απ'τον Ολυμπιακό, απλα επιβεβαίωναν τον κανόνα. Δέκα χρόνια στη Δ' Εθνική ήταν αυτά (1985-1995). Ώσπου ήρθε ο Παλαιολογόπουλος, γεμάτος υποσχέσεις. "Ανάσταση" θαρρείς μέσα απ'τα ερείπια του σεισμού. Επιστροφή στη Β'! Ένα σκαλοπάτι έμενε!  Τελευταίο.Δεν μπορεί.Όχι τώρα.Το "δεν μπορώ" του Παλαιολογόπουλου (2001), νεκροταφείο ονείρων. Απεγνωσμένη πρόσκληση βοηθείας. Κανείς. Παίκτες απλήρωτοι, τα χρέη να μαζεύονται. Φαινόταν. Μια φορά (2002) η ομάδα θα σωθεί. Την επόμενη θα "μιλούσαν" οι βουλές των καιρών. Υποβιβασμός στο Περιφερειακό λόγο χρεών. "Μα δεν υπήρχαν;" θα πει κάποιος. Σαφώς!  Όπως και για την μισή Ελλάδα! Αλλά πού. "Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν" έγραψε η "Καθημερινή"! Ποιος όμως να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι; Ποιός, έστω και τη δωδεκάτη ώρα, να αποτρέψει το μοιραίο; Όσοι εμφανίστηκαν, είτε το έπραξαν μόνο κατόπιν εορτής, είτε έμειναν στα λόγια. Και στον κόσμο, τον μοναδικό, ίσως,που έκλαψε και πόνεσε ειλικρινά η πίκρα και η υπομονή: "Ελπίζουμε, μετά από τρία χρόνια να βρεθεί κάποιος να αναλάβει την ομάδα, ώστε να τη φέρει εκεί που της αξίζει. Αυτά τα δύο-τρία χρονάκια, που πρέπει να παίξουμε στο Περιφερειακό, κουτσά στραβά θα τα βγάλουμε πέρα". Καλοκαίρι του 2004,η είδηση για την ανάληψη των διοικητικών ηνίων απ'τον Γιώργο Χελάκη, δημιούργησε προσδοκίες. Μεγάλες. Πλέον, τα τρία χρόνια πέρασαν. Η ομάδα "καθάρισε". Ο κόσμος στις επάλξεις! Δυο χιλιάδες άτομα μέσα και 400 εκτός, σε αγώνες Περιφερειακού! Προσκύνημα. Κάποιοι το λενε ξεκάθαρα, δίχως τύψεις κι αναστολές: "Καιρός γάρ εγγύς"! Χρόνια  μετά, η "ΜΑΥΡΗ ΘΥΕΛΛΑ" είναι και πάλι εδώ!

Η ΜΑΥΡΗ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ
Γράφει: Ο Ηλίας Αλεξόπουλος

Επιμέλεια: J.B

Το Αίγιο και οι άλλοι!
"Μαύρη θύελλα",λοιπόν. Και η Καλαμάτα; Λάθος ερώτηση, αν την εκστομίσεις στις ακτές της Αιγιαλείας! "Ιεροσυλία" θα σου πουν. "Όταν εμείς μεγαλουργούσαμε, αυτοί ζούσαν στα δέντρα"! Κόντρα κι' αυτή! Αν κι εκείνη με τους Πατρινούς, ουδέποτε την έφθασε κανείς. Απ'τα χρόνια του Σουφλή,του Μουρίκη,του Μανουσάκη,του Ζαίρα και του Κολάη, ακόμα, προτού ξεσπάσει η λαίλαπα του πολέμου. Από τότε, που έξω από το γήπεδο στριμώχνονταν δεκάδες νοματαίοι, για να "κλέψουν" δυο ματιές απ'τις χαραμάδες των σανίδων της πρόχειρης περίφραξης (επειδή δεν είχαν αγοράσουν ένα εισιτήριο) και αναθεμάτιζαν το σπασμένο δοκάρι της μιας εστίας, που μας "έφαγε" το γκολ.! Ήταν "πόλεμος",κάθε αγώνας με τη Παναχαϊκή! Ξύλο να δουν τα μάτια σου! Κοτζάμ πρωτοκαθεδρία στην περιοχή ήταν αυτή! Όταν στα χρόνια τα καλά οι Αιγιαλείς "πατούσαν" τη Μικτή Θεσσαλονίκης   (3-1),βγάζοντας εκατοντάδες φίλους τους στους δρόμους και τον Βασίλη Κατσιμπίρη στα μπαλκόνια (έγραψε ιστορία ο πανηγυρισμός του), οι άλλοι ένιωσαν τον κόσμο να χάνεται κάτω απ'τα πόδια τους! Όπως και το 59',που η ΕΠΟ αποφάσισε να περιλάβει τον Παναιγιάλειο στις επαρχιακές ομάδες, που θα συμμετείχαν στο πρώτο πρωτάθλημα Α' Εθνικής, μ'εκεινες της Ένωσης Πατρών να βγάζουν αφρούς απ'το στόμα, που τις έριχναν στη Β'! Στη "φτώχεια" που ακολούθησε, καπου τα πνεύματα ηρέμησαν. Ώσπου το 95', μπαράζ με την Αχαϊκή για το "χρίσμα" της Γ' Εθνικής. Και η Λεωφόρος να "ζεματάει" από 10.000 και πλέον Αιγιώτες. Όποιος δεν το'ζησε δεν μπορεί να καταλάβει! Ο Παναιγιάλειος νίκησε (2-0) στην παράταση κι ανέβηκε. Το ένα γκολ οι παίκτες, το άλλο ο κόσμος του. Έκτατε "φούντωσε" η βεντέτα με τους γείτονες. Πότε θα "σβήσει"; Πλάκα κάνουμε τώρα;